Maarten Wolvers 14 november 1938 – 27 februari 2012
Er is een tijd om te lachen
En een tijd om te huilen
Een tijd om te leven
En een tijd om te sterven.
Er is een tijd om te lachen
En een tijd om te huilen
Een tijd om te leven
En een tijd om te sterven.
Vanmiddag belde mijn moeder om een uur of een op. Ik zou ’s middags naar haar toe gaan, maar of ik wat eerder wilde komen. Het ging niet goed met mijn vader het stoppen met ademhalen gebeurde steeds regelmatiger en ze vond het eng om alleen met hem te zijn. Ik heb mijn spullen gepakt en ben gegaan. Eenmaal thuis bleek zijn ademhaling veel frequenter te stoppen dan eerder. Om de paar minuten, steeds langer. We hebben ook mijn broer gevraagd te komen. Uiteindelijk viel zijn adem weg en kwam niet meer terug. Terwijl ik zijn handen vasthield en mijn moeder over zijn gezicht aaide blies hij zijn laatste adem uit. De klok sloeg 14:30.
Pa, bikkel, je hebt je lot gedragen, ik dank je voor alle tijd en plezier samen, ik ben er trots op dat mijn vader bent. Ik zal je niet vergeten. Rust in vrede.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten