Uprising!

Gisteren ben ik weer bij mijn vader langs gegaan. Hij ligt in een ziekenhuisbed in de kamer. Het is zo'n bed met van die tralies langs de zijkant, maar bij het voeteneinde is het open.

Inmiddels mompelt mijn vader, maar kun je uit zijn gemompel wel duidelijk de "Ja", "Neu" en "Da' weet ik niet" opmaken. Toen ik kwam was hij wakker en stak op een gegeven moment beide handen naar mij uit. Ik pakte ze vast waarbij hij zich aan mijn handen naar het voeteneinde trok en zijn benen buitenboord stak. Volgens mijn moeder had hij dat bij de verpleegster ook al geprobeerd, maar die wilde er niet aan.

Ik heb hem samen met mijn moeder opgetild en op de bank gezet die tegenover het bed stond. Vervolgens begon hij te wijzen naar de kussens op de bank. Kussens tegen hem aangezet als steun en toen was het goed. Na een tijdje begon hij te wijzen naar de gang. "Wil je daar naartoe?" en het antwoord was natuurlijk "Ja". We hebben hem in een rolstoel gezet, hij pakte nog even de bus mee die we hem gegeven hebben (mijn vader spaart bussen en heeft die in een vitrinekast staan) en daar gingen we, inderdaad naar de kamer waar de bussen stonden. Kastdeur open en net zo lang prutsen totdat de bus er netjes in stond (we mochten natuurlijk niet helpen). Daarna weer terug, langs het toilet en weer wijzen, uit de rolstoel, broek uit en op het toilet. Daar heeft-ie een tijdje gezeten, niets gedaan, maar toch. Vervolgens weer verder naar de keuken: natuurlijk ook even netjes je handen wassen. Uiteindelijk weer terug naar de bank bij zijn bed, waar we inmiddels een leunstoel neer gezet hadden. En daar heeft hij een tijdje gezeten totdat hij het zat werd en weer naar zijn bed wilde.

Mooi detail: Zijn stoel stond schuin voor de bank waar ik op zat. Hij keek me aan en ik zei: "Tja, ik zit nu een beetje op de tweede rang hè". Hij gebaarde naar de kruk die naast hem stond waar zijn "plaszak" op lag en begon meteen de zak te verplaatsen en aan de andere kant (waar een karretje stond) op te hangen: Meneer de regelaar.

Kortom: ik ben heel trots en blij dat mijn vader deze acties onderneemt en aangeeft dat hij er nog niet klaar mee is.