Ik heb afgelopen vrijdag een gesprek met de huisarts gehad over vocht en heb ik begrip gekregen voor zijn standpunt. Het komt er eigenlijk op neer dat het vocht toedienen kan en dat dat hem wat alerter zal maken en misschien tot meer in staat en daardoor het langer volhouden. Daar staat tegenover dat zijn kanker en uitzaaiing in zo'n ver gevorderd stadium is dat zijn lichaam niet meer goed functioneert. De beroerte was dus niet zomaar toevallig en de verwachting is dat hij nog meer problemen zal krijgen, doordat zijn lichaam het niet meer goed doet. Maar stel nou dat hij geen last krijgt van complicaties en alles goed doorstaat, dan zal de botkanker (die ook steeds verder woekert) hem botpijnen bezorgen en dat is geen pretje. Uiteindelijk zal het feit dat hij weinig vocht binnen krijgt er ook voor zorgen dat hij vocht ophopingen krijgt, waardoor weer meer pijn en ademhalingsproblemen optreden. Kortom het is kiezen tussen twee kwaden en uiteindelijk lijkt het toch verstandiger om geen vocht toe te dienen.
Het is erg sneu. Hij heeft van de huisarts een spray gekregen met glycerol, waarmee zijn mond en tong gesprayd kunnen worden. Zijn tong was namelijk zo droog door een week bijna geen vocht in je mond en met de mond open slapen dat er kloven in zijn tong zaten. Hij schijnt dit overigens door de morfine niet meer echt te voelen. Inmiddels zijn er ook wattenstaafjes met citroensap in huis en hier reageert hij op alsof hij het zeer aangenaam vindt. Hij heeft inmiddels een zwaardere morfine pleister omdat de morfine lolly's die hij had niet oplossen omdat hij te weinig speeksel in zijn mond heeft. En hij heeft de morfine hard nodig, teen de pijn, maar ook tegen zijn gevoel/bewust zijn van benauwdheid.
In het weekend ben ik bij mijn vader en moeder gebleven totdat de nachtverpleegster kwam (om 23:00). Hij lijkt mijn komst nu te associëren met "het bed uit", want als ik kom wil hij er uit en in een stoel zitten. Bovendien wil hij dan koffie (met een theelepeltje in zijn mond). Gisteren vroeg mijn moeder aan mij "Wil je koffie?" en : Hop daar ging zijn wijsvinger de lucht in. Een duidelijk "Ja hier, ik wil ook". Om een uur of acht krijgt hij een slaappil, maar het lijkt er op dat deze een tegenstrijdig effect hebben. Volgens de arts en verpleging kan dat het niet zijn (misschien komt het door de morfine), maar toch is hij vooral 's avonds erg onrustig. Hij lijkt dan te slapen, maar met zijn ogen open en af en toe kijkt hij in het rond of naar iemand met een angstige blik in zijn ogen. Zo af en toe pakt hij je hand en laat hem niet meer los, af en toe een aai in je gezicht, maar hij wil aandacht en dat je bij hem blijft. Gisterenavond was heel erg, hij hield mijn moeders handen met alle kracht die nog in hem zit vast toen ze naar bed wilde gaan. Het kan zijn dat hij de aandacht en de liefde mist bij de nacht verpleging, waardoor hij angstig wordt voor de nacht misschien.
Als je dan zo bij hem zit is het af en toe schrikken, zijn adem stopt zo af en toe even om daarna weer verder te gaan, het zou beter zijn als hij echt stopt met ademen, maar eigenlijk wil je dat toch ook niet. Volgens de huisarts zal dit steeds vaker voorkomen met steeds langere pauzes.
We hebben dus zoals blijkt uit de blogs, regelmatig contact met de huisarts en hij is ook heel erg betrokken. Hij komt regelmatig langs (ook, of juist) op zijn vrije dagen. dat is heel fijn, want hij is een hele steun voor mijn moeder, vader en voor ons.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten